Od początku roku szkolnego powiększono liczbę nauczycieli etatowych o jedna osobę a mianowicie, o drugiego nauczyciela do języka polskiego ob. mgr Zofie Sznitko (?). Szkoła liczy 9 klas z liczba młodzieży 314 uczniów. Na koniec roku szkolnego otrzymało dyplomy ukończenia szkoły 26 absolwentów. Inwestycja niestety nie ruszyła z miejsca, bo wyznaczone przez wojewódzką Komisję Rozdziału Robót - powiatowe przedsiębiorstwo inwestycyjne w Wołominie odmówiło wykonania ze względu na brak grup instalacyjnych, a drugie przedsiębiorstwo Beton-Stal w Warszawie, wyznaczone już przez Centralną Komisję Odwoławczą przy Radzie Ministrów, również nie przystąpiło do robót. Przeznaczone na ten rok do przerobu trzy miliony złotych spadło z planu, a Beton-Stal twierdziła, że inwestycji nie wykona, bo nie jest w stanie ze względu na przeładowany portfel zleceń.

Przy analizie boju pod Ossowem rzuca się przedewszystkiem w oczy słabość zorganizowanej obrony. Jednak w ówczesnych warunkach trudno było inaczej rozwiązać zadanie. Początkowo 8, d. p, miała na odcinku tylko 21. p. p., gdyż żądano od niej pozostawienia jednej brygady w odwodzie armji. 13. VIII, 21. p.p. został wzmocniony batalionem 36. p. p., co dało ostatecznie około 600 bagnetów na 8 km odcinka. Liczono, że przybyłe uzupełnienia wydatnie zwiększą cyfrę bagnetów. Okazało się jednak, że uzupełnienia nie przybyły na czas. Na odcinku znajdowało się 12 do 17 karabinów maszynowych, lecz nie wszystkie nadawały się do użycia. Umocnienia polowe, które dywizja zastała na przedmościu, również nie były jeszcze gotowe.

Myśl napisania tego opracowania powstała po przeczytaniu pracy Krystyny Kwapiszewskiej pt. Tajne nauczanie na terenie miasta Wołomina w okresie okupacji (komplety gimnazjalne prowadzone przez „Natalię”)¹. To tam autorka wymienia imiona i nazwiska uczniów tajnego nauczania, na „swoich” - jak pisze - kompletach. Pomyślałam, świetny pomysł pamiętniający tych „co kulom się nie kłaniali” - uczniom i ich nauczycielom. Zadzwoniłam do pierwszej osoby, spotkałam się osobiście, a potem nie było problemu, jedni drugim przekazywali telefonicznie wiadomości, odżyły przyjaźnie i przykurzone czasem wspomnienia...

Podjęto zabiegi o znalezienie biura projektów, które podjęłoby się wykonania w stosunkowo krótkim czasie dokumentacji i wprowadzenia rozbudowy szkoły do planu inwestycyjnego. Wreszcie udało się osiągnąć cel i rozbudowę szkoły umieszczono w planie inwestycyjnym na rok 1962. W roku 1959/60 było w szkole 8 klas z liczba młodzieży 250, a w roku 1960/61 również 8 klas z liczbą uczniów 283 i absolwentów na koniec roku szkolnego 30. W roku 1959/60 egzaminów dojrzałości nie było wskutek przedłużenia okresu nauczania w technikum do lat pięciu.

Działalność artylerii 8. d. p.

Działalność artylerji 8. d. p. była z różnych przyczyn ograniczona. Wiemy, że walki w dniach 13. i 14. VIII. nie pozwoliły zarówno piechocie jak i artylerji dostatecznie przygotować się do obrony.

Rano 14. VIII. lewoskrzydłowe baterje musiały zmienić stanowiska oraz utraciły punkty obserwacyjne na I. pozycji, Płk. Pożerski wspomina, że na skutek wypadków pod Leśniakowizną musiał lewoskrzydłowy dywizjon odciągnąć wstecz a środkowy skierować o 90 stopni w lewo od zasadniczego kierunku. Przemieszanie oddziałów i chaos walki w Ossowie nie mógł wpłynąć dodatnio na pracę artylerji, pomimo obecności dowódcy brygady artylerji w Ossowie. Jedynym jego środkiem łączności byli łącznicy konni i oficer ordynansowy.

Zaangażowano dodatkowego nauczyciela do nauczania elektrotechniki, ob. mgr inżyniera Zygmunta Chmielewskiego. Zwiększała się liczba młodzieży w szkole i w internacie, zwolniono od lokatorów znów dwie sale w internacie przez co warunki mieszkaniowe dla młodzieży znacznie się poprawiły, ale w szkole zrobiło się bardzo ciasno. Szkoła pomyślana była na cztery klasy zinternatowane, nie było więc szatni w szkole, nie było pomieszczeń gospodarczych na magazyny, na sprzęt i pomoce naukowe, nie można było z braku miejsca organizować pracowni naukowych. Postanowiono więc poczynić starania o rozbudowę szkoły, ale zamierzona inwestycja nie znajdowała się w planie inwestycyjnym, a zatem nie było przyznanych na sporządzenie dokumentacji. Dzięki ścisłemu powiązaniu szkoły z przemysłem, przemysł uznał nasze zamierzenia za bardzo wskazane, wskutek czego Zjednoczenie przyznało szkole środki na sporządzenie dokumentacji inwestycyjnej. Zasługa w tym w pierwszym rzędzie naczelnego dyrektora Zjednoczenia ob. Jana Bieńczyka. Od tej pory rozpoczęły się starania o sporządzenie dokumentacji i wprowadzenie inwestycji do planu. W tym roku szkoła wypuściła 22 absolwentów.

Rok szkolny rozpoczęto z liczbą młodzieży dwustu trzydziestu pięciu uczniów w siedmiu klasach: dwie klasy pierwsze, dwie drugie i jedna czwarta. Zarządzeniem władz szkolnych wprowadzono od początku roku szkolnego warsztaty metalowe dla klas pierwszych obok istniejących warunków szklarskich. Nauka zawodu obu warunków szkolnych odbywała się w zakładzie huty szkła na materiale i sprzęcie zakładu. Aby bardziej zapoznać młodzież z charakterem i organizacja przyszłej ich pracy w różnych zakładach - urządzano co roku wycieczki do tych zakładów pracy oraz organizowano spotkania przedstawicieli przemysłu - inżynierów i dyrektorów  hut  z młodzieżą na terenie szkoły. Szkołę w tym roku ukończyło dwudziestu maturzystów.

Walka w Ossowie

Dotychczasowa więc kontrakcja, polegająca na rzucaniu kolejno różnych oddziałów do przeciwuderzeń nie dała wyników; oddziały nie zdołały często uszykować się do walki, kiedy porywał je chaos odwrotu i zmuszał do cofania się w popłochu.

Wkrótce masa uciekających wpadła do Ossowa. Część żołnierzy, nie mogąc się opamiętać i otrząsnąć z panicznego strachu, pędziła dalej w głąb wsi. Część, zresztą nieliczna, skupiała się grupkami koło swoich oficerów; tak np. kilkudziesięciu ludzi zdołał utrzymać przy sobie ranny ppor. Szuije, podobną grupkę żołnierzy przyprowadził również por. Zdrojewski i zajął stanowiska u zachodniego wylotu Ossowa. Po przybyciu do wsi por, Zdrojewski udał się do dowódcy pułku, lecz widząc panujący chaos i słysząc coraz to silniejszy ogień na wschodnim krańcu Ossowa, wrócił zpowrotem, zbierając po drodze rozproszonych żołnierzy.