Nieustająco poszukujemy materiałów - dokumentów, zdjęć, wspomnień... W ciągu kilku dni wykonujemy kopie, zwracając oryginalne pamiątki właścicielom. Jeśli jesteś w posiadaniu interesujących materiałów - prosimy o kontakt!
2 lipca 1911 r. w Warszawie, w rodzinie czeskich muzyków osiadłych w Polsce, przyszedł na świat przyszły wielki dyrygent i pedagog muzyczny – Bohdan Wodiczko. Ojcem Bohdana był Franciszek Wodiczko, kapelmistrz Orkiestry Ochotniczej Straży Pożarnej w Wołominie w okresie międzywojennym. I to właśnie w Wołominie Bohdan Wodiczko spędził pierwsze lata swojego dzieciństwa.
Bohdan Wodiczko zdobył gruntowne muzyczne wykształcenie. Studiował dyrygenturę u Wacława Tallicha w Pradze Czeskiej oraz u Waleriana Bierdiajewa w Konserwatorium Warszawskim, a także kompozycję u Piotra Rytla.
W czasie II wojny światowej Wodiczko zarabiał grając w orkiestrze nocnego lokalu „Adria”, znanego z dokonanego tam przez AK 22 maja 1943 r. zamachu bombowego na Niemców.
“Dom nad Łąkami” w czasach Wacława Nałkowskiego, ojca Zofii Nałkowskiej, często pełnił rolę “salonu intelektualnego”. Nałkowski, nie tylko wybitny geograf, ale także publicysta, ważny przedstawiciel młodopolskiej inteligencji, kultywował bogatą i piękną tradycję salonów z przełomu XVIII i XIX w. W tym czasie, taka forma działalności polskiej inteligencji, odgrywała znaczną rolę w formowaniu się społecznej i patriotycznej świadomości Polaków.
Kontynuacja tradycji
Zofia Nałkowska w okresie międzywojennym kontynuowała tę piękną tradycję. Drzwi jej domu były otwarte nie tylko przed pisarzami i publicystami o ugruntowanej pozycji, ale także przed młodymi początkującymi literatami.
Franciszek Wodiczko urodził się16 września (lub 18 września) 1882 r. w Zamościu w powiecie lubelskim. Był synem Wacława i Anna z Felklów. Ojciec Franciszka był Czechem, pochodził z miejscowości Nehanice. Był muzykiem wojskowym i dyrygował orkiestrami wojskowymi na Węgrzech i w Rosji. Osiadł w Polsce w połowie XIX w. Chociaż Wacław bardzo silnie związany był ze swoją ojczyzną, jego syn Franciszek czuł się już Polakiem.
Franciszek ukończył Gimnazjum Państwowe w Suwałkach (w latach 1890-1900) i klasę skrzypiec w warszawskim Instytucie Muzycznym.
Lena Żelichowska w piosence, o której międzywojenna krytyka wypowiadała się bardzo pozytywnie, chwaląc talenty wokalne aktorki. Fragment filmu "Ty co w ostrej świecisz bramie" z roku 1937 wyprodukowanego przez "Biuro Filmowe Stefan Nasfeter", rok 1937
Józef Czarnecki – czołowy waltornista okresu międzywojennego. Wrażliwy, szlachetny, skromny człowiek. Nie cierpiał fałszu w życiu i w muzyce. Cierpienia, których nie szczędziło mu życie, przyjmował z godnością. O artyście, mistrzu waltorni, opowiedział mi jego mieszkający w Wołominie syn Ryszard Czarnecki.
Józef Czarnecki urodził się 13 grudnia 1891 r. w miejscowości Krasne, w okolicach Lublina, w dawnym zaborze rosyjskim. Jego ojciec był zarządcą w majątku ziemskim, matka prowadziła dom i wychowywała dzieci. Beztroskie dzieciństwo skończyło się, gdy Józef miał dziewięć albo dziesięć lat. Przed Bożym Narodzeniem ojciec wybrał się na połów ryb, załamał się pod nim lód i młody jeszcze, zdrowy mężczyzna zmarł na zapalenie płuc.
Nagle rodzina znalazła się w trudnej sytuacji materialnej, postanowiono nawet, że Józef zostanie oddany do przytułku dla dzieci. I wtedy do chłopca uśmiechnęło się szczęście, które zaważyło na jego całym życiu. W okolice Krasnego przyjechał teatr objazdowy Myszkowskiego. Zapewne ciekawy wszystkiego chłopak pobiegł oglądać przedstawienie i tak się złożyło, że zwrócił na niego uwagę sam dyrektor teatru. Myszkowski zauważył w dziecku ogromny talent muzyczny i zaproponował wspólne występy. Chłopak, mając do wyboru przytułek albo teatr, przystąpił do trupy teatralnej. Tam nauczył się grać, śpiewać, rozpoczął naukę gry na instrumentach, jednym słowem, otrzymał wszechstronne wykształcenie muzyczne.
„Ramy szyby, przez którą patrzę, zawierają najdoskonalszy obraz”1
Ten najdoskonalszy obraz to nie widok górskich szczytów o świcie, zachód słońca nad morzem czy palmy na południu Europy – to podmokła łąka obsypana kaczeńcami, piaszczyste pagórki porosłe sosnami oraz kwitnące bzy i brzoskwinie, zależnie od tego w jakim pokoju znajdowała się Zofia Nałkowska i przez które okno obserwowała świat.
Nigdy ani wcześniej – czyli zanim pojawiły się Górki – ani później gdy już były utracone, żaden widok nie mógł równać się z tym, jaki roztaczał się z okien Domu nad łąkami.
Dzieje Górek wpisane są chyba najdoskonalszą książkę powieściopisarki – w Dzienniki. Tu dała sobie prawo opowiedzenia najbardziej prywatnej historii domu. Odsłoniła kulisy życia ubogiego – tak skrzętnie ukrywanego przed światem – pełnego aspiracji duchowych, ale ciągle zmuszanego do ratowania potrzeb egzystencji. Pokazała ewolucję, jaką przeszły Górki od młodzieńczej, dziewczęcej tęsknoty do estetyki, do urody, do ciekawych ludzi i miejsc aż do przekształcenia tego domu w coś niesłychanie wartościowego, wysokiego, wspaniałego. Obrócenia go w literaturę.
Któż z nas nie pamięta wspaniałych, przedwojennych filmów wyświetlanych w ramach cyklu „W starym kinie” oraz dystyngowanego, mówiącego piękną polszczyzną autora i prowadzącego Stanisława Janickiego. Te filmy przywoływały czar kinematografii lat 20-tych i 30–tych. Niezwykłe były chwile, kiedy na ekranie telewizorów pojawiały się piękne i majestatyczne gwiazdy kina tamtych czasów. Zapewne nieliczni z nas wiedzą, że jedna z nich Tola Mankiewiczówna miała związki z Wołominem, gdzie mieszkała jej siostra Pani Domuratowa - żona miejscowego piekarza. W okresie międzywojennym aktorka często przyjeżdżała do swojej siostry. Po wojnie bedąc już u schyłku swojej kariery Tola Mankiewiczówna często występowała na balach sylwestrowych w wołomińskim Klubie Huragan”. Zanim jednak to się stało...
„Wieloletni pracownik dydaktyczny Wydziału Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, absolwentka Wydziału Wychowania Muzycznego tejże uczelni oraz studiów Instytutu Carla Orffa „Mozarteum” w Salzburgu. Autorka wielu programów radiowych i telewizyjnych (m.in. przez osiemnaście lat pracowała w telewizyjnym „Domowym przedszkolu”) oraz wielu książek (m.in. „Rozśpiewane przedszkole”, ”Kalendarz muzyczny w przedszkolu”, ”Piosenki na słońce i deszcz”, „Podajmy sobie ręce”, „Muzyka dla dzieci”), a także podręczników szkolnych do przedmiotu muzyka („Muzyka i my” oraz „Klucz do muzyki”). Prowadzi zajęcia umuzykalniające dla dzieci, uczy w przedszkolach i szkołach, prowadzi kursy i warsztaty dla nauczycieli w kraju i za granicą. Założyciel i wieloletni kierownik Studium Wychowania Muzycznego Carla Orffa w Warszawie oraz współorganizator i wieloletni prezes Polskiego Towarzystwa Carla Orffa, Kawaler Orderu Uśmiechu”.1
