Ferdynand Hoesick (1867-1941)

"Wakacje w roku 1879, 1880 i 1882 – gim spędziłem na wsi, w Wołominie, na prawym brzegu Wisły, o 16 wiorst od Warszawy, tuż przy pierwszej stacji kolei warszawsko-petersburskiej. Wołomin był to majątek starych Ehestädtów, dzierżawiony przez ich zięcia a mojego wuja, Gustawa Granzowa, stale przez nas "wujaszkiem Guciem" nazywanym. Czym Mickuny dla Słowackiego, a Szafarnia dla Chopina, tym dla mnie był Wołomin; a jeżeli wieś polska jako najczystszy, najbardziej lechicki wytwór obyczaju polskiego, jako rdzennie polskie środowisko i otoczenie, dające możność ciągłego i bezpośredniego stykania się z ludem, nie może pozostać bez silnego wpływu na serdeczne przywiązanie się do ziemi rodzinnej, do ojczyzny, to w moim życiu odegrał tę rolę Wołomin. Z Wołomina mam najwięcej wspomnień wiejskich; to była wieś, która we mnie urobiła wyobrażenie o wsi polskiej, o jej poezji, o polskim i mazowieckim krajobrazie, o ludzie polskim, o życiu na wsi, zarówno we dworze, jak w czworaku, wśród zabudowań dworskich, jak w zagrodzie włościańskiej, w karczmie i na plebanii, na targu lub na odpuście, w lecie podczas żniw lub w zimie podczas sanny. O wszystkim tym nabrałem rzetelnego pojęcia dopiero w Wołominie."

Ten fragment wspomnień pochodzi z wydanego w Krakowie w 1935 r. pamiętnika, zatytułowanego "Dom rodzicielski", którego autorem jest Ferdynand Hoesick – literat, historyk literatury, księgarz i wydawca. Opisany przez niego, "odległy o jakieś tysiąc kroków od stacji", dwór i majątek Wołomin należały wówczas do Alberta i Emilii Ehestädtów.

25 maja 1936 r. mgr Edmund Kowalski¹, ławnik Zarządu Miejskiego w Wołominie, zamieszkały przy ulicy Ogrodowej 9 m 7, skierował do Pana Starosty Powiatowego w Radzyminie Stefana Morawskiego pismo, w którym informuje: "Pragnąc ująć nieskoordynowane poczynania szeregu osób w kierunku rozwoju dzielnicy Wołominek w ściśle określone ramy organizacyjne, zwołuję za imiennymi zaproszeniami na dzień 7 czerwca 1936 r. (niedziela) na godz. 16, w lokalu pani Zofii Bamburskiej na Wołominku przy ulicy Przejazd 17 (obok willi pana Jędrzejewicza, ulica prowadząca od przejazdu przez tory kolejowe w kierunku Mironowskiech Górek, czwarta równoległa do ulicy Marszałka Józefa Piłsudskiego), zebranie organizacyjne osób zainteresowanych. Zebranie to będzie miało na celu wznowienie działalności istniejącego, ale zahamowanego w swej pracy stowarzyszenia p.n. "Towarzystwo Przyjaciół osiedla Wołominka, Sławka i Okolic", którego statut został zatwierdzony przez Pana Wojewodę Warszawskiego postanowieniem z dnia 4/III 1930 r. L.B.S. IV-10/14 (Nr rejestru 2281) [...]".

Wacław Nałkowski (1851 – 1911)

W 1911 r. pismo „Zaranie” zamieściło „Wspomnienie pozgonne”, w którym donosiło:

Wacław Nałkowski urodził się 19 listopada 1851 r. we wsi Nowodwór, w dawnym powiecie garwolińskim, w zubożałej rodzinie szlacheckiej. Był jedynakiem. Dzieciństwo spędził we wsiach na Lubleszczyźnie, w folwarkach dzierżawionych przez jego rodziców – Michała Dionizego Jana (1820-1871) i Celinę z Rudnickich (1829-1871). Mieszkali kolejno w Nowodworze, Niemianowicach oraz w Wierzchowiskach, a w 1862 r. kupili na własność mały folwark Wrotków koło Lublina.

Stefan Ryszkowski (ur. 1918)

19 lutego 2007 r. harcmistrz Stefan Stanisław Ryszkowski został uhonorowany przez Radę Miejską w Wołominie medalem “Zasłużony dla Wołomina”.

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie tego zaszczytnego wyróżnienia burmistrz Wołomina Jerzy Mikulski napisał:

Leszek Stefan Podhorodecki (1934 - 2000)

Rodzina Podhorodeckich wywodzi się z kresowej szlachty polskiej zamieszkałej na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, należących obecnie do Ukrainy. Stamtąd pochodzili pradziadkowie po mieczu Leszka Podhorodeckiego – Gabriel i Apolonia z Osypowiczów oraz dziadkowie – Wincenty (1868-1924 w Bereznem) i Aniela z Hutnickich (1874-1968). Dziadek Wincenty Podhorodecki był rządcą. Pracował w majątku Michała Małyńskiego - ożenionego z rosyjską baronówną Anną Lwonką Wrangel - dziedzica rozległych dóbr na Wołyniu, obejmujących miasteczko Berezne nad Słuczą, 15 wsi, piękną rezydencję w Zurnem i wielkie lasy; łącznie 100 tysięcy mórg ziemi i 7 tysięcy ludności.¹

“W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem.”
(św. Paweł, Drugi List do Tymoteusza 4,7)

Dzieciństwo i młodość

Jan Ignacy Golędzinowski urodził się 27 września 1877 r. w Zaborowie, niedużej wsi położonej na południowym skraju Puszczy Kampinoskiej, w ówczesnej guberni warszawskiej. Był synem Franciszka i Marii z domu Niedzielskiej. Matka pochodziła z rodziny włościańskiej zamieszkałej w okolicach Zaborowa, ojciec pracował jako ekonom w zaborowskim majątku. Jan Ignacy miał starszego o rok brata Tomasza i siostrę Antoninę.

Kilkuletni chłopiec został wysłany na naukę do Warszawy, gdzie uczęszczał do prywatnej szkoły Grabowskiego. Następnie ukończył warszawskie I Progimnazjum.

Jan Sikorski (1896 - 1941)

Jerzy Surowcew (1892 - 1976)